vrijdag 30 september 2016

Faxberichten uit Darmstadt

ondankbaar in een
kamikaze vlucht een dank
offer om ’t weten 




Inmiddels in Amsterdam | De opwinding




Gisteren in Amsterdam overleg gehad met Corinne Groot over het project dat ik met wijlen Herman ter Beek in 1972 uitvoerde in het in-out center van de betreurde Michael Cardena (Miguel-Ángel Cárdenas). Het lijkt erop dat één en ander in november in De Appel in een afscheids-tentoonstelling bijeenkomt. Wordt vervolgd. Daarvoor bezocht ik de de tentoonstelling de OPWINDING over de verzamelzucht en dialogen van Rudi Fuchs.



Ondertussen in Ulft | Bontebrug


Jonah Falke vertelt over het boek Bontebrug dat hij onlangs uitgebracht heeft. Het boek is zijn schitterende debuut over de clash tussen de provincie en de grote stad. Tijdens Hapje Cultuur wordt Jonah hierover geïnterviewd door Hans Mellendijk en Bert Scheuter. 
Jonah (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArteZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. Hij woont en werkt in Amsterdam, zijn schilderatelier is gelokaliseerd in de Achterhoekse Bontebrug.
Eén keer in de maand op zondag: smakelijke bijeenkomsten in de DRU Cultuurfabriek. In een intieme setting presenteren kunstenaars, musici, schrijvers en vele anderen hun werk. Van 11:30 - 12:30 uur, entree € 2,50 (inclusief hapje). 

Reserveer hier>



Column | Hans Mellendijk

Daniel Lohues & Louisiana Blues Club | Ja Boeh | 2006

Platzak | Hans Mellendijk, de Gelderlander, edities Achterhoek, 29 september 2016


Het onderzoek van de Tilburgse professor dat de dialectsprekend mens gemiddeld minder zou verdienen doet mij grimlachen. Toch sterk de indruk dat het over de klank van de taal gaat. Het accent. Het onderzoek refereert aan onderzoek in de U.S.A. waaruit blijkt dat iemand die ‘zwart’ klinkt gemiddeld minder verdient dan iemand die als een blanke klinkt. Opeens in een flits het inzicht. Nu begrijp ik de voorliefde van de Nedersaksische plattelander voor de blues. Beginnend met de betreurde nog in Drents-Amerikaans accent zingende Harry Muskee. Die als Cuby and the Blizzards in de jaren 60 de blues in ons bracht. Wat dacht je van ‘Drieteri-je blues’ waarmee Normaal het Nederlandstalige lied openbrak voor een bredere acceptatie van het dialect. Ook pecuniair gezien niet slecht geboerd al ging het door andere zaken langs de ravijnen van bankroet en platzak. Jaren later volgde het wonderkind Daniel Lohues met zijn Ericaanse blues in pure Drentse varianten. Lohues die met Skik zijn eerste cd opnam in de Achterhoekse Bontebrug. Bontebrug tevens de titel van Jonah Falke’s zedenroman over het volwassen worden van een jonge kunstschilder zwalkend tussen Achterhoek en Amsterdam. Een debuut waarin de tweetaligheid hoogtij viert. De jonge schrijver schildert zijn hoofdpersonen afwisselend in de zogenaamd standaard Nederlandse klankkleur maar als het sentiment met zijn achterland erom vraagt in pure Nedersaksische accenten. Die bij mij als geoefende Wald-spelling lezer soms Twents overkwamen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het gaat om de intentie en elke generatie vindt zijn eigen weg in het noteren van de streektaal dat immers niet op school wordt onderwezen. De weg vinden in het leven lijkt mij ook nu voor de dialect-sprekende generatie niet echt een probleem. Verrassend om te lezen dat de moerstaal nog niet helemaal platzak is.

Bijzondere lettertypes | The Big Draw 2016 komt op stoom


De S voor Science, de T voor Technology, de E voor Enginering, de A voor Art en de M voor Mathematics mooi op zijn Steinbergs getypografeerd.

Zie ook Louis Radstaak's Agrarisch Alfabet>

woensdag 28 september 2016

Bontebrug herbezocht

Einde chatgesprek
dG | 27-09-2016 | incl. zetduvelzet | gedicht bij debuut van Jonah Falke 
door DdA Jack Weijkamp.

Gisteren het debuut Bontebrug van Jonah Falke> uitgelezen. De week ervoor kwam er steeds wat tussen om voldoende rust en ruimte te scheppen in mijn agenda. Ik ben zelf meer van de korte verhalen en gedichten. Geen lange afstandslezer. Moet er goed voor gaan zitten. De roman zit vol auto-biografische getinte omkeringen (Enschedese AKI is de Amsterdamse Rietveld en nog zo wat vermeende cryptische aanwijzingen) in een omgeving met personen die ik ook goed ken of gekend heb. Daar moest ik even doorheen, me niet door laten afleiden. Maar eenmaal op gang heb ik het dan toch in één ruk uitgelezen. Jonah heeft een schitterend tijdsbeeld geschilderd -vanuit het oog van de opgroeiende kunstschilder in spé letterlijk. Ik vroeg me aan het begin wel af of hij niet meer aan de lezer zelf zou moeten overlaten, de schilders en grote voorbeelden die hij expliciet noemt (allemaal favorieten van mij overigens; in het brede spectrum van Pablo Picasso, Edward Hopper, vooral Francis Bacon, Yves Klein, Lucian Freud en Tracey Emin maar dit terzijde) zelf te raden. Toon in plaats van vertellen. Maar dat was maar voor even, dankzij de vlotte energieke stijl en vooral ook de diverse lokale kleuren die hij schetst. Ook in de voortschrijdende tijd, het volwassen worden van de hoofdpersoon en zijn maten. Ik moest me wel even over de 'eigenwieze' spelling van 't Achterhoeks heenzetten. Ik ben de WALD -spelling gewend en Jonah doet de spelling op zijn Twents. Hij studeerde niet voor niets in Enschede af : -). Ook hier zette ik me overheen; iedere nieuwe generatie vindt zijn eigen weg in die kwestie, want het wordt niet onderwezen. Eén, twee, drie kan ik me zo snel niet een schrijver herinneren die zo goed de sfeer en strapatsen op de dansvloer beschrijft als Jonah dat doet. Knap of het nu een carnavalsbal in Bontebrug is of een hardcore dancefloor in London-town. Grote klasse. En dan heb ik het nog niet eens over de sexscénes die net niet dreigen te verzanden in harde klunzige porno. Al moet ik zeggen dat ik al heel lang dat soort natuurfilms niet heb gezien. De beeldrijm op de hoofdstedelijke Dam met het Nationale monument en de opvliegende duiven zal me lang blijven heugen. Rijp om verfilmd te worden. Jammer dat Toots niet meer leeft hij zou er vast en zeker een passend melodie onder hebben gezet. Zijn de filmrechten al verkocht? De betreurde Wolkers heeft zijn opvolger gevonden. Al wil ik eigenlijk geen voorgangers noemen Jonah is waarlijk een authentiek driedubbel talent (behalve schrijver ook schilder en muzikant). Al wil hij daar zelf niets van weten. Veel belovend en zeer benieuwd naar zijn volgende stappen.

Hans Mellendijk | 28-09-2016

Midweektrailer | Bodkin Ras | Kaweh Moderi | 2016



Op bestelling/On demand via FILMTHUIS>

DichterBij Hans Sleutelaar


dinsdag 27 september 2016

Middelheim herbezocht



Bert Bevers poseerde gewillig voor het beeld Het zotte geweld dat Rik Wouters in 1912 van zijn vrouw Nel maakte. Hier het uitgangspunt> voor het gedicht dat Bert Bevers t.b.v. de Poëtische wandeling door het Middelheimmuseum> erbij maakte en dat gebundeld is in Dichter bij Beeld. Zie ook hier> Uw blogger declameerde met serene stem het gedicht naar Lambertus' tevredenheid.

HAARSCHERP

O ja, Nel is zichzelf terug gaan zien. Een dikke
halve eeuw overleefde ze haar lieve Rik. Maar
ze ís zichzelf als Grande Dame als Dwaze Maagd
terug gaan zien. Met haar linkerhand raakte ze

haar eigen jonge rechterbil van brons lichtjes
grijnzend aan, eerder onbeholpen blikkend in
een andere lens. Wat zagen ze elkaar graag
in zot geweld. O, wat was ze destijds nog strak

toch. Toen hij haar zo vereeuwigde klonken er
lichte liederen waarin bloed zong. Aan hun lippen 
kleefden jonge woorden. Dauwzoet als regen
rustte trouw in hun hart. Hij droeg de dood

reeds in zich, maar die dag rook alles naar vers
brood alom. Dat wist ze nog goed. Haarscherp.


© Bert Bevers | 2014
Dichter bij Beeld

Sans titre


maandag 26 september 2016